Stel je eens voor. Je bent negentien jaar, je woont in Amsterdam en je hebt geen flauw benul van zeep maken. En dan lees je in 1922 een advertentie in een Duitse krant: complete kleine zeepfabriek te koop, negenhonderd gulden. Bij de meeste mensen slaan ze de bladzijde om. Willem Allard Hillebrants niet. Hij pakte zijn spaargeld, kocht de hele boedel uit het Duitse Eidelstedt en sleepte die naar Nederland. Zo begon een verhaal dat ruim tachtig jaar zou duren en dat straks weer tot leven komt in de wijk waar jij misschien komt wonen.
Willem deed het niet alleen. Zijn zwager Jan Kok wilde wel meedoen, en samen bedachten ze een naam die je vandaag nog steeds boven de wijk ziet hangen. Neem de eerste letters van HILlebrants, plak daar KOk achteraan en je hebt het: Hilko. Simpel, stoer en meteen raak.
Alleen liep het net even anders. Nog voordat de fabriek goed en wel draaide, kregen de compagnons ruzie en stapte Kok alweer op. Vervelend, maar de naam stond inmiddels al op het nieuwe briefpapier gedrukt. Alles opnieuw laten maken was te duur. Dus ging Willem in zijn eentje verder, met een merknaam die voor de helft naar een zakenpartner verwees die er eigenlijk niet meer bij was. Zo ontstaan de mooiste verhalen.
Wat je van Willem Hillebrants kunt leren: je hoeft niet alles te weten om ergens aan te beginnen. Hij wist niks van zieden, niks van vetten en niks van natronloog. Wat hij wel had, was durf en een neus voor kansen. Precies die creatieve ondernemersgeest zit nog altijd in het DNA van deze plek aan de Zaan.
In de volgende blogs ontdek je hoe het hem verging. Spoiler: de eerste jaren waren allesbehalve makkelijk.
Schrijf je in als geinteresseerde en blijf op de hoogte van het laatste nieuws.